Name: Kino plenerowe w Centrum Praskie Koneser
Start: 2026-06-26
End: 2026-08-21T22:00:00+02:00
Location: Centrum Praskie Koneser

Centrum Praskie Koneser zaprasza na Męskie Kino by GQ Poland autorski letni cykl filmowy prezentujący współczesne kino autorskie i twórców, którzy w wyjątkowy sposób opowiadają o relacjach, emocjach, tożsamości, ambicjach i współczesnym świecie.

Repertuar Kina plenerowego w Centrum Praskim Koneser:

26.06.2026, godz. 19:30 – Father Mother Sister Brother

„FATHER MOTHER SISTER BROTHER” to zwycięzca ostatniego festiwalu w Wenecji i najlepszy od lat film Jima Jarmuscha, twórcy „Patersona” i „Broken Flowers”. Pełen błyskotliwych obserwacji precyzyjnie skomponowany tryptyk filmowy o relacjach rodzinnych i o tym, co sprawia, że się od siebie oddalamy. Każdy z trzech rozdziałów rozgrywa się współcześnie, w innym kraju: FATHER – w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, MOTHER – w Dublinie, a SISTER BROTHER – w Paryżu. Film Jarmuscha stanowi zbiór subtelnych, pełnych humoru, ale i nut melancholii portretów ludzkich charakterów. W rolach głównych m.in. Cate Blanchett, Adam Driver, Tom Waits, Vicky Krieps i Charlotte Rampling.

03.07.2026, godz. 19:30 – La Grazia

„La Grazia” to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna” i „Młodości”, powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii.

Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?

10.07.2026, godz. 19:30 – Zabij to i wyjedź z tego miasta

Animacja Mariusza Wilczyńskiego „Zabij to i wyjedź z tego miasta” to dużo więcej niż film: to 14 lat życia poświęconych na realizację tego niesamowitego, osobistego projektu. To przyprawiająca o dreszcze podróż w przeszłość własną i kraju, wywoływanie duchów ludzi i miejsc, terapeutyczna opowieść o rodzinie i wzruszający hołd dla przyjaźni. Ten pełnometrażowy debiut pierwszego polskiego twórcy animacji, któremu retrospektywę zorganizowało prestiżowe nowojorskie Museum of Modern Art (MoMa), zrodził się z potrzeby zrozumienia, wybaczenia i miłości. Film Wilczyńskiego wskrzesza dzieciństwo z całym jego bagażem udręk i zachwytów, przywołuje tych, którzy odeszli, by dać im nowe życie. Zanurzony w przywołanych z pamięci detalach, barwach, dialogach, dźwiękach, sytuacjach, głosach, „Zabij to…” staje się kroniką PRL-owskiego dzieciństwa i młodości przeżytej w czasach transformacji, opowieścią o zmieniającej się Polsce, o szarzyźnie nieoczekiwanie nabierającej rumieńców. (…)

24.07.2026, godz. 19:30 – Niewinni Czarodzieje

On (T. Łomnicki) – młody lekarz sportowy, po godzinach gra jazz. Ona (K. Stypułkowska) – uczennica liceum, bywa w klubie jazzowym. Spotykają się, by zagrać w damsko-męską grę przez jedną noc. Przybierają pseudonimy – Bazyli i Pelagia – niczym maski mające ukryć ich wrażliwość. W istocie są tytułowymi „niewinnymi czarodziejami”, którzy próbują zatruć swe nadzieje na miłość – jak podpowiada cytat z „Dziadów”, z którego twórcy filmu zaczerpnęli tytuł. Ustalają między sobą scenariusz tej randki: „kieliszek wódki, pierwszy pocałunek, inteligenta rozmowa, łóżko, a raczej tapczan”. Następnie przechodzą do gry w „rozbieranego”. Kto wygra, a kto przegra w grze w zapałki? Komu uda się najdłużej pozorować obojętność na kwestię uczuć? Film stanowi odpowiedź Andrzeja Wajdy na wyłaniające się nowe tendencje współczesnego mu kina obyczajowego, a mianowicie Nową Falę. Zaprosiwszy do pracy nad scenariuszem Jerzego Andrzejewskiego, zorientował się, że pisarz starszej generacji nie będzie w stanie napisać wiarygodnych dialogów dwójki młodych ludzi. Niezastąpiona okazała się pomoc Jerzego Skolimowskiego, wówczas młodego poety i boksera, który dopiero po tym doświadczeniu związał się z filmem. Oprócz dialogów nowofalowy nastrój filmu zbudowała jazzowa kompozycja Krzysztofa Komedy. Na scenie w filmie – oprócz Komedy pojawili się Andrzej Trzaskowski (trąbka) – lider „Jazz Believers”, Andrzej Wojciechowski (saksofon) – z zespołu „Melomani”, Jan Zylber (perskusja). W roli lidera zespołu wystąpił Roman Polański (kontrabas). Piosenka „Była pogoda” (muz. K. Komeda) w wykonaniu Sławy Przybylskiej.

07.08.2026, godz. 19:30 – Wszystko na sprzedaż

Ekipa filmowa bezskutecznie oczekuje na zaginionego aktora. Poszukują go Ela (E. Czyżewska), żona aktora i Beata (B. Tyszkiewicz), żona reżysera. Wreszcie dociera do nich wiadomość, że aktor zginął tragicznie, wyskakując z pędzącego pociągu. Andrzej (A. Łapicki), reżyser zastanawia się, jak w tej sytuacji dokończyć realizację filmu. Czy uda się nakręcić film o pustce, którą po sobie zostawił? Reżyser decyduje się zaangażować w miejsce zaginionego aktora nową gwiazdę – Daniela (D. Olbrychski). Autotematyczny film w reżyserii i według scenariusza Andrzeja Wajdy był artystyczną formą przepracowania żałoby po śmierci Zbigniewa Cybulskiego, aktora ikony Szkoły Polskiej. Cybulski zagrał w trzech filmach w reżyserii Wajdy: „Pokolenie”, Popiół i diament”, „Niewinni czarodzieje”. Rola Maćka Chełmickiego w „Popiele i diamencie” wykreowała mit romantycznego bohatera, który pozostał punktem odniesienia dla wszystkich kolejnych ról aktora. W filmie nie pada ani razu imię czy nazwisko Cybulskiego – nie było takiej potrzeby, bo wszyscy mieli żywo w pamięci okoliczności tragicznej śmierci na dworcu kolejowym we Wrocławiu 8 stycznia 1967 roku. Bohaterowie dla wzmocnienia efektu odniesienia fikcji do rzeczywistości nosili imiona aktorów. W filmie cytowane są obrazy Andrzeja Wróblewskiego, takie jak „Rozstrzelanie” (1949). O sposobie poszukiwania formy dla filmu „Wszystko na sprzedaż” dowiadujemy się z reportażu Jerzego Ziarnika „Na planie” – tworzy on jeszcze jeden wymiar autotematyzmu dzieła Wajdy.

14.08.2026, godz. 19:30 – Panny z Wilka

Po śmierci przyjaciela i z powodu stanu zdrowia Wiktor Ruben (D. Olbrychski) decyduje się wyjechać na wieś, odwiedzić miejsce, gdzie bywał w młodości – domy wujostwa i sąsiadujących z nimi tytułowych panien z Wilka. Na miejscu zastaje je wszystkie razem: gospodynię Kazię (K. Zachwatowicz) z synem, Julcię (A. Seniuk) z córkami, są też Jola (M. Komorowska) i Zosia (S. Celińska), a Tunia jest już dużą panną. Brakuje tylko Feli, zmarłej przed laty. Spacery, wspomnienia, wspólne posiłki, przeprawa przez rzekę – wszystko to odbywa się w poszukiwaniu straconego czasu i jakby poza czasem. Andrzej Wajda z ekipą zrealizowali film w hołdzie Jarosławowi Iwaszkiewiczowi, poecie i pisarzowi. Autor opowiadania pojawia się osobiście na ekranie już w pierwszych ujęciach, a montaż sugeruje utożsamienie go z głównym bohaterem. Rzeczywiście, opowiadanie ma charakter autobiograficzny i dotyczy pobytów pisarza w dworze w Byszewach koło Łodzi. Oprócz arcydzieł, takich jak „Brzezina” Wajdy czy „Matka Joanna od aniołów” opowiadania Iwaszkiewicza były podstawą literacką średniometrażowych debiutów młodego pokolenia w Zespole Filmowym X, m.in. „Wieczoru u Abdona” Agnieszki Holland. Wśród współpracowników reżysera przy „Pannach z Wilka” była też Magdalena Łazarkiewicz, która wróciła do lokacji w dworku w Radachówce koło Kołbieli, żeby zrealizować swój film, adaptację dramatu Tadeusza Różewicza „Białe małżeństwo”. Film nagrodzony na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Nagrodą Specjalną Jury oraz za scenografię Alana Starskiego i Marii Osieckiej-Kuminek. Sukces filmu przypieczętowała nominacja do Oscara – Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej w kategorii: najlepszego filmu nieanglojęzycznego (1976).

21.08.2026, godz. 19:30 – Polowanie na Muchy

seans dla widzów pełnoletnich

Włodek (Z. Malanowicz) czuje się przytłoczony przez żonę i teściową, które trzymają rządy w domu. Oczekuje się od niego inicjatywy w zdobyciu mieszkania, podniesienia standardu życia, zajęcia się dzieckiem. Teść wycofał się na pozycję obserwatora. Włodek ucieka z domu w ramiona przypadkowo poznanej studentki polonistyki. Nie spodziewa się, że młoda kobieta będzie miała wobec niego konkretny plan. Irena (M. Braunek), przez odpowiednie znajomości i motywację, chce rozbudzić w nim ambicje tłumacza języka rosyjskiego. Jak się okaże, niedoszły rusycysta wcale nie chce robić żadnej kariery. Film w reżyserii Andrzeja Wajdy na podstawie opowiadania Janusza Głowackiego był interpretowany, zgodnie z sugestią samych twórców, jako wyraz kryzysu po rozpadzie ich prywatnych związków z kobietami. Krzywe zwierciadło satyry ukazało w groteskowy sposób zarówno kobiety instrumentalnie traktujące mężczyzn na drodze własnej kariery, jak i mężczyzn niezdolnych do bycia partnerami, którzy mogą im imponować. Rola w „Polowaniu na muchy” była pierwszą dużą rolą Małgorzaty Braunek. Jej portret w okularach modliszki i w szerokim uśmiechu stał się ikoniczny. W rolach teściowej i żony głównego bohatera wystąpiły Hanna Skarżanka i Ewa Skarżanka. W sekwencji imprezy w Nieporęcie pojawiają się słynne postaci kultury: Marek Grechuta, Jacek Fedorowicz, Krzysztof Krawczyk na czele zespołu Trubadurzy. Obok „Przekładańca” (1968) i „Zemsty” (2002) film ten stanowi rzadki w dorobku Wajdy przykład komedii, w tym przypadku satyry obyczajowej.